شده‌ام سپند حسنت وطنم میان آتش        
چو ز تیر تست بنده بکشد کمان آتش

چو بسوخت جان عاشق ز حبیب سر برآرد       
چه بسوخت اندر آتش که نگشت جان آتش

بمسوز جز دلم را که ز آتشت به داغم       
بنگر به سینه من اثر سنان آتش

که ستاره‌های آتش سوی سوخته گراید       
که ز سوخته بیابد شررش نشان آتش

غم عشق آتشینت چو درخت کرد خشکم       
چو درخت خشک گردد نبود جز آن آتش

خنک آنک ز آتش تو سمن و گلشن بروید       
که خلیل عشق داند به صفا زبان آتش

که خلیل او بر آتش چو دخان بود سواره       
که خلیل مالک آمد به کفش عنان آتش

سحری صلای عشقت بشنید گوش جانم       
که درآ در آتش ما بجه از جهان آتش

دل چون تنور پر شد که ز سوز چند گوید       
دهن پرآتش من سخن از دهان آتش
                                                                     

- و آنگاه خلیل خدا قدم به درون آتش گذاشت . هیولا تنوره می کشید . زندگی می بلعید و هر دم ممات و نابودی ارمغانش بود .

- شیطان با خنده ای بلند فرزندان شعله وارش را نوازش می نمود و آنان هردم بیشتر قد راست می نمودند . می گفت : فرزندان من ابتدا قلبش را نشانه روید . آنجا که عشق خداست . آنجا که اگر متصرف شوید . تسخیر جسم و جان سهل است . آتش زنید قلب را تا نابود گردانیم پاک بنده ای دیگر را .

- و آنگاه خلیل خدا به قلب آتش زد . فرزندان شیطان به سرعت قلب را نشانه رفتند و دوره نمودند یورش آغاز شد .

- وقتی که به قلب خلیل خدا بر خوردند . ناگهان احساس سوختن نمودند . آتش می گرفتند و می سوختند و یارای سوزاندن نداشتند . قلب عاشقش آنان را می سوزاند .

- یا للعجب ! آتش می سوخت از قلب عاشق . 

- آتش با تمام قوت و حرارت حمله نمود . قلب مبارکشان را در بر گرفت . حرارت خود افزون نمود . باز هم قلب عاشقش در جای بود .

- قلب آتش آرامش یافته بود . آیا پیروز شده بود . نه این آرامش بسیار بهتر از احساس سوزاندن و پیروزی بود . شعله ها در قلب خود احساس خنکای درختان را داشتند . آن هنگام که شاخه های جوانی بودند در بر مادران سبز . قبل از آنکه تمام وجودشان  آتش انتقام و سوزاندن باشد .

- به خود نگاهی انداختند . خیال نبود .شعله نبودند . سبز بودند . شاخه های سبزی بودند مزین به گلهای خوشبوی عشق . 

- خلیل خدا نگاهی به شیطان انداخت متبسم .  

- باز هم پاک بنده ای توانسته بود عده ایی را با خود به بهشتش  ببرد .   

کاش می شد هیچکس تنها نبود

کاش می شد دیدنت رویا نبود

گفته بودی با تو می مانم ولی

رفتی و گفتی که اینجا جا نبود

سال های سال تنها مانده ام

شاید این رفتن سزای ما نبود

من دعا کردم برای بازگشت

دست های تو ولی بالا نبود

باز هم گفتی که فردا می رسی

کاش روز دیدنت فردا نبود

من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو ميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم 

تو همون فرشته نجاتی که يه روز ميای و نميذاری من بميرم

من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم  

سکوت تلخ مرا گریه های ریز ریز باران تلافی می کند

التماسی سرد وجودم را آتش می افکند

به حرمت فاصله ها آواز قلبم را به قاصدک ها می سپارم

چشمانم را می بندم، شاید خیال تو مهمانم شود

عجب!

خیالت به سراب ذهنم قدم نمی گذارد

شاید روزی برای همیشه تو را به فاصله ها بخشیدم

و همچون تو اشک باران را نادیده گرفتم

همچون تو صدای قلب ها را نشنیدم

تنها به جرم محبت؟؟!!

دلتنگم" دلتنگ در اغوش کشیدن تمام فریادها

منتظرم" منتظر و خمارالوده یک تماشا

اسیرم"اسیر رخوتی مبهم


کجاست شوری که شعری بیافرینم؟

امشب باز خود را به من رسانده ای

ازکدام روزن ؟ ای شبح گمشده

 

در اتاقي که به اندازه يک تنهايي است ،

دل من که به اندازه يک عشق است ،

به بهانه هاي ساده خوشبختي خود مي نگرد .

من تمام ساده لوحي يك قلب را با خود به قصر قصه ها مي برم !

و تو مي آيي

بالاخره مي آيي ...

فقط كمي دير كرده اي ! همين !!!

شگفتا وقتي بود نمي ديدم
وقتي مي خواند نمي شنيدم
وقتي ديدم که نبود ...
وقتي شنيدم که نخواند ...
و من هنوز حيرانم

حيران همه شبهايي که گذشت و تو نبودي !!!

 

اى شعر، اى صليبِ منِ عارى از گناه،
خطّى كه بر مسيرِ جبينم نوشته‏اند
گويا چهار عناصر، آب و گِلِ مرا
مصلوبِ عرض و طولِ شريعت سرشته‏اند

عمرى است اختيار تمامِ وجودِ خويش‏
در رنجِ چار ميخِ قضايت نهاده‏ام،
گاهى به پاسِ حشرِ حروفى نخفته‏ام،
گاه از پىِ قيامِ معانى ستاده‏ام‏

پُشتِ نگاهِ حسرتِ نامحرمان بسى‏
من ديده در قبالِ حضورت گشوده‏ام،
گر شاعرى به نامِ كسى عاشقانه گفت،
تنها به نامِ تو است كه آنرا سروده‏ام‏

آواى خونِ ريخته‏ام در سكوتِ تو،
تا جاى جاى وادىِ عشقت فنا شوم،
خورشيد گونه در اُفقت رفته‏ ام فرو،
تا مايه حسادت و رشكِ خدا شوم...

اى شعر، اى تو سرخترين سيبِ معصيت،
معصوميتيم نخورد دريغِ بهشتِ من‏
پى بُرده‏ام كه نيمه گمگشته منى،
اى شعر اى بلاى من اى سرنوشتِ من!...

 

من می دونم که تو خوبی

اما می دونم که خيلی خوب نيستی

می دونم که دوست دارم

اما مطمئنم که خيلی دوست ندارم

می دونم که خيلی قشنگی

اما باور دارم که خوشکل تر از تو زياد هست

می دونم که عاشقتم

ولی اگه يکی پيدا بشه می تونم دوباره عاشق بشم

اما تو نمی دونی که من گاهی ٬بيشتر وقتا٬ هميشه ٬

دلم واست تنگ می شه...

 

من از کجا شروع کنم
وقتی سرآغاز ندارم
یک قلم و یک کاغذ و
یک درد همیشگی
نمیشه با نوشته ها
که همه دردها رو بگی
یه بغض خام توی گلوم
یک دنیا حرف نا تموم
آرزو ها پشت سرم
نگاه من به روبروم
حرفهای پر شکایتی
رو کاغذ های خط خطی
از من فقط مونده به جا
قلب پر از شکایتی
این کاغذای خط خطی
نامه دردای منه
جای پای اشک من
از گریه های نم نمه
غمی نشسته تو دلم
اشک چه زیبا شده باز
ترانه هام زمزمه مستی شبها شده باز
غم شکستن روبروم
که عاشقانه دیده ام
با اشک غزل شکفتم
با بغض غزل چیده ام
از کس گله نمیکنم
شکایت از دل منه
دلم هنوز در حسرت
یک آرزوی باطله
رفتن من حتمی شده موندمن بی حاصله

همه مي پرسند « چرا شكسته دلت ؟

 مثل آنكه تنهايي ؟ ...

چقدر هم تنها!پاسخ
يك دريا را در قطره نمي توان پيدا كرد ...

 و سخن هزاران سال را در لحظه نمي شود جستجو كرد ....

حرفهاي ساده من چقدر در هزارتوي ذهن پيچيده مي شود ؟

 مگر ساده تر از اين هم مي توان صحبت كرد ؟‌!

من از قله نمي آيم ...

دره هم جاي من نيست ...

 من شهسوار عشقم و عشق همراه باد هميشه فرار مي كند

 

پس از آن غروب رفتن
اولین طلوع من باش
من رسیدم رو به آخر
تو بیا شروع من باش

شبو از قصه جدا کن
چکه کن رو باور من
خط بکش رو جای پای
گریه های آخر من

اسمتو ببخش به لبهام
بی تو خالیه نفسهام
قد بکش تو باور من
زیر سایه بون دستام

خواب سبز رازقی باش
عاشق هميشگي باش
خسته ام از تلخی شب
تو طلوع زندگی باش

من پر از حرف سکوتم
خالیم رو به سقوطم
بی تو و آبی عشقت
تشنه ام کویر لوتم

نمیخوام آشفته باشم
آرزوی خفته باشم
تو نـذار آخـر قصه

 

چه سنگين گذشت عصر باراني ام
گويي نوازش نمي کرد، باران صورتم را
وامروز دوباره شکست
تکه اي از شکسته هاي قلبم
درآن گوشه ي پاييزي
گريه ام، فريادم، تنها سکوتي بود
تا حرفهايم
در بستري از بغض بخوابند
کاش گفته بودم...
کاش گفته بودم تو روزي بتي بودي
که قلبم ستايشت مي کرد
دريغ از گوشه چشمي
که همان، بت شکنم کرد
وامروز...
بخشايش عذرم
مفهومي بي رنگ است
گمشده در اعماق تاريک قلبم

 

براي عشق تمنا كن ولي خار نشو.

براي عشق قبول كن ولي غرورت را از دست نده.

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو.

براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه.

براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن.

براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير.

براي عشق وصال كن ولي فرار نكن.

براي عشق زندگي كن ولي عاشقانه زندگي كن.

براي عشق بمير ولي كسي رو نكش.

براي عشق خودت باش ولي خوب باش.

 

بازم دلم گرفته ، می خوام یه کم ببارم

وقتی سبک تر شدم ، چشمامو هم بذارم

 

بازم تو دام غربت ، کبوترام اسیرن

اگه تو رو نبینن ، دق می کنن می میرن

 

بازم غروب که می شه ، با یاد تو می شینم

هر چی که غصه دارم ، از چشم تو می بینم

 

باز آسمونه چشمام ، هوای گریه دارن

برای گریه کردن ، شونه تو کم می یارن

 

بازم یه چن وقته که ، من از تو خیلی دورم

واسه لحظه دیدار ، من پره شوق و شورم

 

بازم قناری دل ، بهونه تو می گیره

دونه واسش نپاشی ، جون می ده و می میره

 

باز یه هوای کهنه ، سر به سرم می ذاره

به جای جای خالیت ، تو سینه گل می کاره

 

بازم چن تا قاصدک ، یاد تو رو می یارن

عطرتو مثل بارون ، از آسمون می بارن

 

بازم قصه مجنون ،  واسم تداعی می شه

شاید که تو ندونی ، یارت فدائی می شه

 

باز این دل بی قرار خیلی واست تنگ شده

دل که یه وقتی سبز بود ، ببین چه بی رنگ شده

 

بازم هوای اینجا ، خیلی تاریک و سرده

سهم من از زندگی ، همش غصه و درده

 

باز از غم فراقت ، دلم داره پیر می شه

این تنه خسته من ، از زندگی سیر می شه

 

بازم بیا تا شعرام رنگه تو رو بگیرن

قناریای عاشق ، دیگه آروم نگیرن

 

بازم بیا دستتو ، بذار رو قلب خستم

با این دل شکستم ، منتظرت نشستم ...

پشت شیشه برف میبارد
در سکوت سینه ام دستی
دانه اندوه میکارد
 
 
مو سفید آخر شدی ای برف
تا سرانجامم چنین دیدی
در دلم باریدی...ای افسوس
بر سر گورم بناریدی
 
چون نهالی سست میلرزد
روحم از سرمای تنهایی
میخزد در ظلمت قلبم
وحشت دنیای تنهایی
 
دیگرم گرمی نمی بخشی
عشق‘ای خورشید یخ بسته
سینه ام صحرای نومید یست
خسته ام از عشق هم خسته
 
غنچه شوق تو هم خشکید
شعر ‘ای شیطان افسونکار
عاقبت زین خواب درد آلود
جان من بیدار شد‘ بیدار
 
بعد از او بر هر چه رو کردم
دیدم افسون سرابی بود
آنچه میگشتم به دنبالش
وای بر من نقش خوابی بود
 
ای خدا...بر روی من بگشای
لحظه ای درهای دوزخ را.
تا به کی در دل نهان سازم
حسرت گرمای دوزخ را؟
 
دیدم ای بس آفتابی را
کو بیابی در غروب افسرد
آفتاب بی غروب من!
ای دریغا در جنوب افسرد
 
بعد از او دیگر چه میجویم؟
بعد از او دیگر چه میبایم!
اشک سردی تا بیفشانم
گور گرمی تا بیاسایم

 

گر دلم مينوشت ،زبانم ميمرد
گر زبانم ميگفت ،دلم ميشکست
سکوت تنها چاره ي من بود
آنجا که قلبم شکست
درد هايم را فقط،آسمان ميدانست
ستاره ها يگانه شاهد هايم بودند
عيبشان اين بود ...
حرف هاشان را ستاره اي ميگفتند!

زبانشان را زميني ها نميدانستند
من ميدانستم ،اما...
سکوت تنها چاره ي من بود
سکوت و انتظار
تا بيايد مردي که آسمان بشناسدش
بداند ابر چيست
بداند اشک چيست
زبان ستاره ها را بفهمد
تا او معني کند چشمک ستاره ها را براي زمين

 

عمري به سر دويدم در جست وجوي يار
جز دسترس به وصل ويم آرزو نبود
دادم در اين هوس دل ديوانه را به باد
اين جست و جو نبود
هر سو شتافتم پي آن يار ناشناس
 گاهي ز شوق خنده زدم گه گريستم
بي آنكه خود بدانم ازين گونه بي قرار
مشتاق كيستم
 رويي شكست چون گل رويا و ديده گفت
اين است آن پري كه ز من مي نهفت رو
 خوش يافتم كه خوش تر ازين چهره اي نتافت
در خواب آرزو
هر سو مرا كشيد پي خويش دربدر
 اين خوشپسند ديده زيباپرست من
شد رهنماي اين دل مشتاق بي قرار
بگرفت دست من
و آن آرزوي گم شده بي نام و بي نشان
 در دورگاه ديده من جلوه مي نمود
در وادي خيال مرا مست مي دواند
 وز خويش مي ربود
 از دور مي فريفت دل تشنه مرا
 چون بحر موج مي زد و لرزان چو آب بود
وانگه كه پيش رفتم با شور و التهاب
 ديدم سراب بود
بيچاره من كه از پس اين جست و جو هنوز
 مي نالد از من اين دل شيدا كه يار كو ؟
 كو آن كه جاودانه مرا مي دهد فريب ؟
 بنما كجاست او

 

 

در این دنیا نکردم من گناهی فقط کردم به چشمانت نگاهی

اگر در عشق بی پایان من هست رنگی باشد آنکه رنگ بی پایان چشمات

اگر در این سرای ناپنهان ماندم تا بحال، ماندم که ثابت کنم تقدیر این دل را

اگر چشمان من دریاست توئی فانوس شبهایش اگر حرفی زدم از عشق توئی معنا و مفهومش

اگر گفتند گیتی پنهان من روزی شود آشکار ترجیح آن است که گویم چه شود باید رفت

اگر چه پاسخ غم زد آخر به نامم افتاد ولی با تو فقط باتو فقط باتو تمام اشک و آهم سوخت

اگرچه گفتن که نیست باکی زاین غم جدائی ولی این حرف من نبود

حرفی که ساده بر زبانم آمد ولی از ته دل نبود

چه سخت درد این روز جدائی درد دل را گفتن نباشد هیچ سودی البته شاید اون دور دورا باشد آنکه ز اسرار دل غم دیده من آگاه باشد

ولی چه باید کرد تقدیر ما آن است که ایزد منان بنا بر حکمتی بر خلاف میل ما قرار داده است چه باید کرد تقدیر این چنین است ... چه باید کرد...

 

 

تو قله خيالی و تسخیر تومحال
بخت منی که خوابی و تعبیر تو محال
ای همچو شعر حافظ و تفسیر مثنوی
شرح تو غیر ممکن و تفسیر تو محال
عنقای بی نشانی و سیمرغ کوه قاف
تفسیر رمز و راز اساطیر تو محال
بیچاره دچار تو را چاره جز تو چیست؟
چون مرگ ناگزیری و تدبیر تو محال
ای عشق،ای سرشت من،ای سرنوشت من
تقدیر من غم تو و تغییر تو محال

 

قصه برگ و با ده
تموم سرنوشتم
بهار و میخوام اما
پاییزیه سرشتم
یه جاده پیش رومه
که انتها نداره
دل مسافر من
دوباره بی قراره
تو شهری که تو باشی
می مونه این مسافر
دلخوش میشه به یک سقف
پرنده مهاجر
وقتی که تو بمونی
کنار من همیشه
دستای بی نصیبم
پرازستاره میشه
حرف پاییز ونزن
پیک بهاریم من وتو
ابری ازطراوتیم
باید بباریم من وتو

 

آی آدمای مهربون
پنجره ها رو وا کنید
با دلی از عشق و امید
به شهرمون نگاه کنید

آی آدمای مهربون
بیایید دل های خسته رو
از غصه ها رها کنید
به شهرمون نگاه کنید
به آسمون نگاه کنید

بیایید که باز بهاره
فصلِ شکوفه زاره
مثلِ دو تا پرنده
عاشق بشیم دوباره

بیایید که باز بهاره
فصلِ شکوفه زاره
مثلِ دو تا پرنده
عاشق بشیم دوباره

بیا مثلِ یه عاشق
دلُ بدیم به دریا
برای آرزوها
بریم به سوی فردا

بیا مثلِ یه عاشق
دلُ بدیم به دریا
برای آرزوها
بریم به سوی فردا

بریم به سوی فردا
بیایید که باز بهاره
فصلِ شکوفه زاره
مثلِ دو تا پرنده
عاشق بشیم دوباره

بیایید که باز بهاره
فصلِ شکوفه زاره
مثلِ دو تا پرنده
عاشق بشیم دوباره

عاشق بشیم دوباره

آی آدمای مهربون
پنجره ها رو وا کنید
با دلی از عشق و امید
به شهرمون نگاه کنید

آی آدمای مهربون
بیایید دل های خسته رو
از غصه ها رها کنید
به شهرمون نگاه کنید
به آسمون نگاه کنید

بیایید که باز بهاره
فصلِ شکوفه زاره
مثلِ دو تا پرنده
عاشق بشیم دوباره

بیایید که باز بهاره
فصلِ شکوفه زاره
مثلِ دو تا پرنده
عاشق بشیم دوباره

بیا مثلِ یه عاشق
دلُ بدیم به دریا
برای آرزوها
بریم به سوی فردا

بیا مثلِ یه عاشق
دلُ بدیم به دریا
برای آرزوها
بریم به سوی فردا

بریم به سوی فردا

بیایید که باز بهاره
فصلِ شکوفه زاره
مثلِ دو تا پرنده
عاشق بشیم دوباره

بیایید که باز بهاره
فصلِ شکوفه زاره
مثلِ دو تا پرنده
عاشق بشیم دوباره

 

آخرش از عشق چه دانی که به من پیوستی
چشم در چشم من و دل سوی دلدار دگر
بی خداحافظی رفتی پی یک یار دگر
تو بدون بی تو غروبه همه ساحل من
غیر از تو عشق دو رنگت که شده واسه من
بعد یک عمر به رویای خودم میخندم
که چرا دل به غریبه ز وفا می بندم
دل من صبر میخواد تا که سیه پوش بشه
مشعل عشق تو از حافظه خاموش بشه
مشعل عشق تو من را تو دو راهی گم کرد
من و تا آخر عمر قربونی مردم کرد
من بیچاره که با مشعل تو وا موندم
توی مرداب نگاه تو بازم جا موندم
تو بریدی و تو رفافت بازم باختی
من و باش چه قصری از جنس نگاهت ساختم
تو دیگه منو نمیخوای رفتن و حاشا میکنی
چرا باز می خندی و منو تماشا میکنی

حیف لحظه های خوبی که برای تو گذاشتم
حیف غصه ای که خوردم، چون ازت خبر نداشتم

حیف اون روزا که کلی ناز چشماتو کشیدم
حیف شوقی که تو گفتی داری اما من ندیدم

حیف حرفای قشنگی که برای تو نوشتم
حیف رویام که واسه تو از قشنگیاش گذشتم

حیف شبها که نشستم با خیالت زیر مهتاب
حیف وقتی که تلف شد واسه دیدن تو ، تو خواب

حیف با وفایی من، حیف عشق و اعتمادم
حیف اون دسته گلی که ، توی پاییز به تو دادم

حیف فرصت های نقرم ، حیف عمرم و دقیقه م
حیف هرچی به تو گفتم ،راس راسی حیف سلیقه م

حیف اشکایی که ریختم واسه تو دم سپیده
حیف احساس طلاییم ، حیف این عشق و عقیده

حیف شادی توی روزی که می گن تولدت بود
حیف عاشقیم که گفتی اولش کار خودت بود

حیف جمعه های دلگیر ، حیف شنبه های رنگی
حیف اون روز که نوشتم ، چشای به این قشنگی

حیف فکرایی که کردم واسه جستن بهونه
حیف عشقی که کسی نیس حالا قدرشو بدونه

حبف اون همه قسم ها که به اسم تو نخوردم
حیف نازی که کشیدم چون که طاقت نیاوردم

حیف اون کسی که دائم عاشقم بود توی رویا
حیف که تو از راه رسیدی اون و دادمش به دریا

حیف چیزی که ندارم ،حیف ذوقی که نکردی
حیف گرمایی دستم که سپردمش به سردی

حیف قلبم که یه روزی دادمش دستت امانت
حیف اعتماد اون روز ،حیف واژه خیانت

حیف اون همه دعاهام، واسه ی تو شب یلدا
حیف اون چیزی که گم شد ، دیگه هم نمی شه پیدا

حیف اون شبی که گفتم پیش تو کمه ستاره
حیف اون حرفا که گفتی ، گفتم اشکالی نداره

حیف چشمایی که گفتم با تو با لبای خندون
حیف آرزوی دیدار ، با تو بودن زیر بارون

افسوس که عشق جاودانه نیست.عشق گل سرخیست که طاقت طوفان را ندارد. عشق یک خاطره سبز است که از آمدن پاییز میترسد